تنها در میان تنها چه عاشقانه مانده ام                  

در بیهودگی انتظار به تو پیوستن چه بی صبرانه مانده ام                

چه خوانا دوریت را بر سردر خانه نوشته اند                 

و من در نخواندن آن چه پا فشارانه مانده ام                          

چه بسیار است دورویها فراموش کردنها و گسستنها

و من در این هم همه چه صادقانه مانده ام               

رفیقان با نا رفیقی خود رفیقند              

من هنوز با آنان چه دوستانه مانده ام            

خاستگاه من کجاست که من انجا قنودن خواهم       

من در پیمودن راه چه عاجزانه مانده ام                   

تنها در میان تنها چه عاشقانه مانده ام

هر بار که مرا در مرمی دید ساعت ها گریه می کرد

آخرین بار که به سراغم آمد دیوانه وار می خندید

وقتی  حالت استفهام را در نگاه من دید با طعنه گفت تعجب مکن که چرا می خندم

من دیگر آن زن ثابق نیستم بس بو د هر چه تو قاه قاه خندیدی و من های های گریستم

تازه حرفش را تمام کرده بود که یکباره قطره اشکی سرگردان در گوشه ی چشمش لنگر

 انداخت

با طعنه گفتم :بنا بود گریه نکنی پس این قطره اشک چیست ؟

اشک را با دست پاک کرد و فیلسوفانه گفت:

این ؟     این قطره اشک نیست !

نقطه است    می فهمی؟  (نقطه ) این آخرین نقطه ایست که بآخرین جمله ی آخرین فصل

کتاب ایمانم به عشق مردان گذاشتم

من دیگر به هیچ چیز مرد

ایمان ندارم                                                            

جز...  به یکپارچه گیشان در نامردی